سيره اخلاقي و رفتار رسول اکرم صلي الله عليه و آله

سيره اخلاقي و رفتار رسول اکرم صلي الله عليه و آله
 

 

خصوصيات فردي آن حضرت (ص)

شيخ صدوق در معاني الاخبار از حضرت امام حسن مجتبي(ع) روايت کرده است که : پيامبر اکرم(ص) درچشم هر بيننده با عظمت و موقر بود، روي نيکويش چون ماه تابان درخشنده ، قامتش متوسط، سري بزرگ و متناسب ، مويي پيچيده، صورتي سفيد و نوراني، پيشاني پهن و فراخ، ابرواني کماني و کشيده، محاسن پرپشت، گونه هاي برجسته، دهان کوچک و متناسب، دندانها چون مرواريد سفيد و منظم، گردن نقره فام، اعضا و جوارح متناسب، و دست و پا کشيده بود. قدمها را از زمين آهسته بلند مي کرد و به آرامي بر زمين مي گذاشت. چشمهاي مبارکش به زمين بيشتر متوجه بود و به کسي خيره نمي شد. هر کس را مي ديد به س­لام ابتدا مي کرد.

سخن گفتن آن حضرت متفکرانه به نظر مي رسيد و اکثراوقات ساکت بود. جز در مواقع ضرورت آغاز سخن نمي کرد. هنگام تکلم به آرامي لب به سخن باز مي کرد. کلامش کوتاه، جامع و بدون تفصيل زياد بود. خلقش نيکو بود . به کسي جفا نمي کرد و کسي را حقير نمي شمرد. نعمت الهي در نظرش بزرگ بود و هيچ نعمتي هر چند کوچک را مذمت نمي کرد بلکه همواره تعريف مي نمود. دنيا و ناملايمات آن هرگز او را به خشم نمي آورد ولي چون حقي را پايمال شده مي ديد از خشم کسي او را نمي شناخت تا آن که حق را ياري کند. بيشتر، خنده آن حضرت تبسم بود و به صداي بلند نمي خنديد. هنگام تبسم دندانهاي مبارکش همچون دانه هاي مرواريد مي درخشيد.

رفتار آن حضرت با دوستان

امام حسين(ع) فرمود از پدرم رفتارآن حضرت را با دوستان و همنشينان سوال کردم فرمود:

پيامبراکرم(ص) هميشه خوشرو و خوشخو و نرم بود و خشن و درشت خو و فحاش و عيب جو نبود . کسي را زياد مدح نمي کرد و از چيزي که به آن ميل و رغبت نداشت غفلت مي ورزيد. به طوريکه مردم از او نا اميد نمي شدند. همواره خود را از سه چيز دور مي داشت: جدال، پرحرفي، گفتن مطالب بي فايده. و نسبت به مردم نيز از سه چيز پرهيز ميکرد: هرگز کسي را سرزنش نمي کرد وعيب نمي گرفت، عيب مردم را جستجو نمي کرد و سخن نمي گفت مگر در جايي که اميد صواب در آن داشت. هنگام تکلم چنان حاضران را تحت تاثير قرار مي داد و جذب مي کرد که از هيچ کس نفس شنيده نمي شد و چون سکوت مي کرد آنان سخن مي گفتند. دوستان در حضور آن حضرت با يکديگر روي مطلبي نزاع نمي کردند. اگر کسي در محضر پيامبر صحبت مي کرد همه ساکت مي شدند تا سخنش پايان يابد، و صحبت شان در محضر پيامبر به نوبت بود. از هر چه اهل مجلس مي خنديدند ايشان نيزمي خنديد و آنگاه که ازچيزي تعجب مي کردند ايشان نيزمتعجب مي شد و در مجلس همچون يکي از اصحاب بود .

براسائه ادب و بدرفتاري شخصي غريب در پرسش و گفتار صبر مي کرد و موقعي که اصحاب درصدد جلب شخص مزاحم بر مي آمدند، مي فرمود وقتي حاجتمندان را ديديد به آنان کمک کنيد و درصدد رفع حاجت آنها برآييد. هرگز ثناي کسي را نمي پذيرفت مگر آن که ثنايش براي تشکر از آن حضرت باشد. هرگز کلام کسي را قطع نمي کرد مگر آن که کلامش از حد مشروع تجاوز نمايد. که درآن صورت با گفتن و نهي کردن و يا برخاستن کلام او را قطع مي نمود.

خواب آن حضرت

مرحوم طبرسي در مکارم الاخلاق گويد: زيرانداز رسول خدا(ص) يک عبا و متکايش يک پوست که داخل آن از ليف خرما پر شده بود و آن حضرت گاهي روي حصير مي خوابيد و جز آن حصير زيراندازي نداشت.

حضرت امام باقر(ع) فرموده اند: رسول خدا(ص) هيچگاه از خواب برنخواستند مگر آن که بر زمين مي افتادند و براي خدا سجده مي کردند.

در کتاب خصال از امام صادق(ع) روايت شده است که بيداري آخر شب ( نزديک اذان صبح) باعث تندرستي و نيز خرسندي پروردگار است و باعث مي شود انسان در معرض رحمت حق قرار گيرد . علاوه بر آن که تمسک به شيوه پيامبران است.

از امام صادق(ع) روايت شده است که رسول خدا(ص) هنگام خوابيدن آية الکرسي را مي خواندند و سپس مي فرمودند خدايا ايمانم را به تو سپردم و نسبت به طاغوت کافرهستم. بارالها در خواب وبيداري مرا حفظ فرما.

در کتاب فلاح السّائل از امام هادي(ع) روايت شده است که ما اهل بيت هنگام خوابيدن ده کار انجام مي دهيم:

طهارت داشتن، صورت را بر کف دست راست نهادن، سي و سه مرتبه سبحان الله گفتن، سي و سه مرتبه الحمدالله گفتن، سي و چهار مرتبه الله اکبر گفتن، صورت را رو به قبله نمودن، سوره الحمد را خواندن، آية الکرسي را خواندن، آيه شهدالله انه لا اله الا هو را تا آخر خواندن، و هر کس به آنها عمل کند بهره کافي خود را از شب گرفته است.

در کتاب تهذيب از امام صادق(ع) روايت شده است که فرمود: بر شما باد که نماز شب را هرگز ترک نکنيد زيرا که سنت پيامبران است.

منبع:

درسهايي از زندگي پيامبر نور و رحمت ، آية الله مهدي حائري تهراني

 

 

 

 

  
نویسنده : جواد اکبری ; ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٥